سرمنشی ملل متحد همچنان عمیقاً نگران سیاستهای تبعیضآمیزی است که از سوی طالبان بر زنان و دختران افغان تحمیل شده و تمامی جنبههای زندگی آنان را تحت تأثیر قرار میدهد. محدودیتهای وضعشده بر مشارکت کامل زنان و دختران در زندگی عمومی، آموزش و بسیاری از عرصههای کاری، حقوق اساسی آنان را نقض میکند و همچنان مانعی جدی در برابر توسعه اقتصادی، ثبات و ادغام مجدد افغانستان در جامعه بینالمللی است.
فردا، ۷ سپتمبر، یک سال از زمانی میگذرد که زنان افغان از دسترسی به دفاتر و تأسیسات ملل متحد در سراسر کشور محروم شدهاند. این محدودیتها با قوانین بینالمللی، از جمله منشور ملل متحد، مغایرت دارد و ظرفیت این سازمان را برای اجرای مأموریت خود و ارائه کمکهای نجات بخش و سایر مساعدتها به مردم افغانستان، در حالی که نیازها همچنان گسترده است، تضعیف میکند.
دسترسی آزاد و بدون مانع تمامی کارمندان ملل متحد به محل کارشان برای انجام مأموریت ما و برای دسترسی و حمایت از افراد آسیبپذیر، به ویژه زنان و دختران، مطابق با ملاحظات فرهنگی، حیاتی است. تضمین اینکه زنان بتوانند کمکهای بشردوستانه و خدمات اساسی را به زنان و دختران ارائه کنند، برای یک پاسخ مؤثر و مبتنی بر اصول کاملاً ضروری است.
سرمنشی بار دیگر از مقام های حاکم میخواهد که ممنوعیت کار زنان افغان در ملل متحد را فوراً لغو کرده و دسترسی امن و بدون مانع آنان را به تأسیسات ملل متحد در سراسر کشور تضمین کنند.
وی همچنان از مقام های حاکم میخواهد که تمامی محدودیت های اعمال شده بر زنان و دختران را لغو کرده و به حقوق آنان برای مشارکت کامل، برابر و معنادار در تمامی عرصههای جامعه افغانستان احترام بگذارند.
ستیفن دوجاریک، سخنگوی سرمنشی
نیویورک، ۶ سپتمبر ۲۰۲۶
